teh mighty jon cabron show

ayoko pa sanang bumangon kanina, sinadya kong magpuyat dahil kagabi ko pa balak na magbabad sa higaan at bumangon lang pag madilim na sa labas. ‘yung tipong hindi na nakakahiya na mag inom ng mag isa. mahirap iwasan ang pagpapapansin ng telepono, mahirap magpakipot sa pag agaw n’ya ng atensyon ko. natabunan na ‘yung antok ko sa pagbabasa sana ng ilang mensahe lang.
iniisa isa kong sagutin ang mga pagbati mula sa twitter hanggang facebook ng nag ring ang telepono ko, babaeng hindi pamilyar sa akin ang boses at hindi pamilyar sa telepono ko ang numero. nakita n’ya daw ang papel ko sa internet at kailangan n’ya ng tulong dahil desperada na daw s’ya sa bagal ng computer na ginagamit n’ya sa opisina, kung p’wede ko daw puntahan kahit saglit lang. bago lang ang kumpanya namin, walang IT dito, ang sagot n’ya sa tanong ko kung bakit hindi n’ya ipagawa sa nakaposisyon sa kumpanya nila. at walang tao dito kundi ako lang ngayon, naman ang sagot n’ya sa sinabi ko na hindi ako makakaalis dahil busy ako.
mabilis ang rehistro ng mga posibilidad sa utak ko. ang “enkuwentro” sa loob ng opisina mula sa isang sekretaryang nag iisa ay karaniwang pumapasok sa listahan ng limang sitwasyon na hindi dapat palagpasin ng isang tunay na lalaki,
kasama ng mga sumusunod: (more…)

ikaw ang gamu gamong naghahanap ng ilaw at ako ang gutom na gagamba sa aking maliwanag na hapag kainan.

nabanggit ko na dati na isa ang entry ko na pinamagatang “dalawampu’t limang batayan kung bakla ang boypren mo” sa pinakapaborito kong naisulat sa blog na ‘to. isa ang entry na ‘yun sa iilan na kumalat sa iba’t ibang networking sites, twitter, at plurk at sa kasamaang palad pati sa blog ng iba at inari nilang kanila. naging magaan sa akin ang simula hanggang katapusan ng entry ko. iyan ‘yung tipo ng kwento na tinapos mo sa isang upuan lang, dire diretso at kumbaga sa pagsisid ng mga salita isang lusungan mo lang nakuha mo na lahat ng kailangan mo.
at ngayon, sobra ng kaunti sa dalawang taon na lumipas muli akong magbibigay ng dalawampu’t limang batayan kung bakla ang boypren mo, bakit? dahil gusto ko. (more…)

ang pagkopya sa salita ng iba para ariin mong iyo ay walang pinagkaiba sa pag nakaw ng tae ng kung sino para ipunas sa sariling p’wet mo at ipagmalaking natikman mo na rin kung ano man ang kinain n’ya.

para dun sa mga iilang sumusubaybay sa blog na ito, sa mga minsang namulot ng mga patuka ko sa utak, at sa mga malimit mag retweet ng kalokohan ko sa twitter, p’wede ba na pag namatay ako e pumunta kayo sa burol ko at kausapin n’yo ang nanay ko tapos mag imbento kayo ng kuwento kung papaano ko nabago ang buhay n’yo kunyari dahil sa kunyaring galing kong magsulat?

salamat.

hindi ko kahit kailan hihilingin na maranasan ng kahit na sino ang sitwasyon na dinanas ko, kahit pa ‘yung mga talagang nakasamaan ko ng loob at kahit maging sa panaginip man lang nila. iyon na yata ang pinakamabagal na kwarenta minuto ng buhay ko at isang bagay ang nadiskubre ko sa sarili ko pag katapos nun, kaya ko palang hindi huminga ng ganun katagal. (more…)

   kinakabahan ako bukas para sa panel interview ko, huling interview na ‘yun bago ako pumirma ng kontrata sa kanila. pakiramdam ko nakatakda akong bitayin at kailangan kong idepensa ang sarili ko para mapawalang sala ako. kung follower kita sa twitter, ito ‘yung kasunod nung nabanggit ko nung nakaraan na isang oras akong sumalang sa interview na ikinasakit ng panga ko. oo, pumasa ako dun at eto na nga.  tatlo daw ang mag iinterview, isang chief accountant, isang assistant manager, at ‘yung tiga HR. seryosong mas kabado ako dun sa tiga HR, alam ko na bunganga nun ang mangingibabaw bukas para gisahin ako ng mga tanong na wala namang kinalaman sa trabahong papasukan ko. pinapanalangin ko na sana ‘wag akong panlaputan ng laway bukas sa pagsisinungaling sa mga kalakasan at kahinaan ko at sa mga iba pang kasinungalingang papakawalan ko bukas. (more…)

hindi ka magiging sobra sa isang tao habang ginagawa mo ang gusto n’ya. lagi ka lang “sakto lang” o kung hindi naman, kulang.
at madalas magiging sobra ka lang pag patay ka na.

 kaibigan 1: sobrang bait n’yang taong ‘yan.
kaibigan 2: ay talaga naman at napakamatulungin pa.
kaibigan 1: ay sobra talaga..

alam mo kung ano ang mas masakit pa sa sitwasyon na habang naglalakad ka sa kalye titigilan ka ng isang kotse na sakay ang dati mong karelasyon at ang bago n’yang minamahal?

 
(more…)

ang pagbabasa ng salita ng iba para mangopya imbis na may matutunan ay walang pinagkaiba sa paglalagay mo ng pagkain sa bibig mo para lang magkatinga.