teh mighty jon cabron show

idol

Jon Cabron — Fri, 26 Apr 2013 11:49:48 +0000

..napunta ang kaluluwa ko sa impyerno dahil sa mga kawalangyaan ko sa internet,
nakasalubong kita dun
tinawag mo akong “idol”
at tinanong mo kung bakit tayo nandun.

lakbay diwa

Jon Cabron — Thu, 18 Apr 2013 14:01:44 +0000

kulang na lang ng isang araw para makumpleto ko ang isang buong linggo na halos walang tulog. imbis na isang mahabang paghimlay ang nasa pagitan ng madaling araw at umaga ko anim na araw na akong nagtitiis sa lima hanggang pitong maiikling pag idlip lang, ansakit sa ulo at nakakabaliw. walang epekto ang cough syrup na dalawa’t kalahating kutsara kong ininom nung isang gabi, inabot pa rin ako ng liwanag sa panliligaw sa mailap na antok.
makalipas nga ang anim na araw kanina lang ako nakatulog ng maayos at dire diretso, salamat sa dalawang tabletas ng pangontra sa sakit ng ulo na may kahalong mabisang pampaantok.

una:
basta ang naaalala ko nag aagawan daw kami sa baril nung isang pinsan ko na malimit kong makausap sa facebook tapos dalawang putok ang umalingawngaw, ‘yung una mula sa kanya habang nakatutok ang baril sa leeg ko pero mabilis kong nailagan at ang pangalawa ako na ang may hawak ng baril at bumagsak ang katawan n’ya sa lupa pagkakalas ng yakap ko sa kanya, kitang kita ko pa kung papaano unti unting gumagapang ang dugo na nanggagaling sa butas sa ulo n’ya papunta sa lupa.

pangalawa:
pumunta ako sa burol n’ya at s’yempre nandun ang iba pa naming mga kamag anak pero ang nakakapag taka ang nanunumbat sa akin ay magulang ng isa pa naming pinsan, eto naman ‘yung pinsan ko na pinakamalapit sa akin. bakit ko raw nakuhang barilin ang pinsan ko na ‘yun samantalang ang ganda ganda ng samahan namin. ipinaliwanag ko sa kanila na ‘yung pinsan ko na ‘yun ang may hawak ng baril at s’ya ang unang nagpaputok dinepensahan ko lang ang sarili ko. ipinagmamatigasan nila na walang baril ang anak nila..

“saan sa tingin mo s’ya kukuha ng baril? wala s’yang baril!”

..hindi ko alam.

“at bakit sa tingin mo pagtatangkaan n’ya ang buhay mo?”

…. hindi ko alam ang sagot, pinilit kong alalahanin pero hanggang dun lang talaga sa tagpong nag aagawan kami ng baril ang kayang marekober ng utak ko.

ang gulo gulo ng isip ko, parang na virusan ang utak ko at kahit anong gawin kong paglilinis hindi ko na marecover ang laman ng hard disk ko. parang nainfect ng virus tapos nilinis at nung malinis na tsaka nireformat.

nakatingin pa rin sa akin lahat ng mga kamag anak ko habang naglalakad ako papalapit sa kabaong ng pinsan ko, punum puno ng galit ang mga mata nila na lalong nagpapabigat sa paglakad ko at nagpapagulo sa utak ko. lalo akong naguluhan sa nakita ko sa loob ng kabaong.

ibang pinsan ko ang nakahiga dun.

pangatlo:
ito ‘yung pinsan ko na nakasamaan ko ng loob mahigit pitong taon na ang nakakaraan. s’ya ‘yung kasabay kong nagkaisip at kasama kong lumaki pero dahil sa isang biro nagkalamat ang lahat at siguro pareho na kaming naging abala sa sarili naming buhay kaya tinamad na kami parehong ayusin ‘yun.
lalong gumulo ang lahat at namalayan ko na lang na tumatakbo na pala ako papalayo sa lugar na ‘yun pero ang nakakapag taka habang papalayu ako ng papalayo palakas ng palakas ang naririnig kong bulungan ng mga kamag anak ko na naglalamay sa burol. parang sasabog ang ulo ko sa naghahalinhinang tunog ng paa kong tumatakbo, kabog ng dibdib, at maiingay na bulong ng panunumbat sa tenga ko.
tinawagan ko ang nanay ko gamit ang teleponong nakapa ko sa bulsa ko, binalaan ko s’ya na ‘wag pupunta sa burol ng pinsan ko at ‘wag makikipag libing, oo daw tapos tinanong n’ya kung nasaan ako ngayon.

nasaan na nga ba ako?

madilim sa paligid at mahangin, nasa taas ako ng bubong ng isang pabrika na hindi ko alam kung saan. hindi ko alam na dun pala ako dinala ng mga paa ko mula sa mahabang pagtakbo ko kanina. matapos kong isalarawan sa nanay ko ang lugar kung nasaan ako ipinababa n’ya na ang telepono. napansin ko ang pagmamadali sa boses n’ya pero hindi ko na lang ‘yun pinansin. maya maya nakarinig ako ng ingay mula sa madaming kotse ng pulis at dalawang bagay ang agad na pumasok sa isip ko, pinapahuli ako ng nanay ko.. at kailangan kong makaalis agad para tumakas.

pang apat:
aamba pa lang ako ng takbo ng nagulat ako sa dami ng tao na umunang tumakbo sa akin, iisa ang direksyon nila at dun din sila papunta sa nag iisang daan para makatakas ako sa mga pulis na nakahandang humuli sa akin kaya nakisabay na rin ako sa kanila. banggaan ang nangyaring takbuhan dahil sa dami namin na lahat gustong makatawid sa kabilang bubong patungo sa nag iisang daan pababa. habang tumatakbo ka kailangan mong sikuhin ang nasa gilid mo kung hindi babalyahin ka n’ya at hihilahin ka ng nasa likod mo para sila ang mauna sa’yo.
isang siko ang tumama sa ilong ko na nagpahilo sa akin at nagpatigil sa pagtakbo ko para balansehin ang tayo ko, mula sa nagdidilim na paningin inaninag ko ang gagong sumiko sa akin at minura ko ng malakas!
..narinig n’ya ako. bumagal ang pagtakbo n’ya dahan dahan pero hindi naman talagang tumigil tapos lumingon s’ya sa akin at ngumiti. bumuka ang bibig ko para murahin s’ya ulit pero walang lumabas na boses sa bibig ko, pakiramdam ko pinaliguan ako ng tubig na puno ng yelo nung namukhaan ko kung sino s’ya…

ang lalaking hindi kalayuan sa akin na nakangiti pagkatapos akong sikuhin kanina ay walang iba kundi ako rin.

dumiretso na s’ya ng pagtakbo at naiwan akong nakatulala pa rin sa kinatatayuan ko, hindi ko maihakbang ang mga paa ko sa labis na pagkabigla. hanggang sa inabutan na ako ng iba pang mga tumatakbo na naiwan na namin kanina..
at dun ko lang napansin na lahat pala sila ay ako mula sa iba’t ibang idad ko.

panglima
nakita ko ang itsura ko nung bata pa ako na nakikitakbo din, andun ang itsura ko nung elementary at highschool, pati ‘yung itsura ko nung una akong nagka gelpren, nagmahal, sabog, lasing, nag college, ..halos lahat! ang nakakatawa dun para kase makatawid ka sa kabila meron hindi naman kalayuang pagitan na kailangan mong talunin, nung nakita ko ‘yung matabang ako (idad bente dos o bente kwatro siguro nun at ayun ang pinakamatabang kaitsurahan ko) sinigawan ko s’ya bago s’ya tumalon..

“dahan dahan baka ka lumusot sa bubong”

mahaba haba pa ang kwentong ‘yan pero hindi na ganun kaimportante ‘yung ibang detalye katulad nung inalok pa ako nung dating adik na ako na pag pareho daw kaming nakalagpas dun at nakatakas sa mga pulis na humahabol sa amin gagamit daw kaming dalawa at sagot n’ya.

kung tutuusin bitin ang istorya ng panaginip ko, walang maayos na katapusan dahil tumunog na ang alarm ko hudyat para mag ayos na sa pagpasok sa trabaho. hindi ko na sana ikukwento pa dito ‘yan pero parang iba ang dating sa akin ng panaginip ko na ‘yan.. parang premonisyon.

kaya kung sakaling mamatay ako ano mang araw mula ngayon, basahin n’yo ulit ‘to at hanapan ng kahulugan.

Jon Cabron

metamorphosis

Jon Cabron — Fri, 15 Mar 2013 15:14:27 +0000

ako ang balon na nagbigay ng tubig at hindi ang pagkasaid ko ang katapusan ng kapakinabangan ko, naging tambakan ako ng basura at nung napuno tsaka tinabunan ng lupa at kinalimutan.
nagmistula akong dyamante sa suot na singsing ng isang babaeng may ketong, makinang na gintong ngipin sa nabubulok na gilagid. kung ang mundo ay isang tipak na tae, ako ang isang butil ng mais.

ako ay batong buhay na imbis hanapan ng kapakinabangan itinapat sa dyamante at ginto.. hindi ko kahit kailan itinago ang halaga ko, masyado lang nasilaw ang mga mata mo sa pagtitig sa ibang bato habang ako ang nakapwesto sa hulihan na natatakpan ng kinang nila.
sanay akong magbigay ng walang hinihintay na kapalit, basta ginagawa ko ang obligasyon ko ayos na ako dun.. dun na lang ako humuhugot ng ikakasiya ko, ‘yung malaman na nagagawa ko ang tungkulin ko at hindi na ‘yung makakuha man lang ako ng simpatya sa iba.. hindi na ako umaasa, sasama lang ang loob ko.

ako ay natalo sa sugal na hindi ko naman tinayaan at naging talunan sa laro na hindi naman ako kasali. walang natira, ubos pati pato.

lilipas ang mahabang panahon at ang balon na minsang pumatid sa uhaw ng ilan ay muling huhukayin ng mga bagong tao at ang dating kumpol ng basura ay magsisilbing kayamanan na para sa kanila.

ang upuan ni cabron (panglima)

Jon Cabron — Sun, 20 Jan 2013 11:26:25 +0000

blah blah blah.. alam n’yo na kung ano ito, ang upuan ni cabron ika-limang labas:

JonCab: eto ang batas, pag hindi mo kayang sagutin ang tanong halimbawa tingin mo masyadong personal o masyadong delikado magba BUZZ! ka lang. hindi ko na itatanong kung bakit at walang pilitan. pero pag ginawa mo ‘yun tapos na ang tanungan. pareho lang din pag naramdaman ko na nagsisinungaling ka lang, malinaw?
Carmen: sige, malinaw
JonCab: 1. ilang taon ka nung una mong binasag ang katahimikan?
Carmen: HAHA Anong klaseng katahimikan yan? Diretsahin mo ko
JonCab: ilang taon ka nung unang beses mong tinawid ang malalim na ilog?
Carmen: 15. Ay 16 pala.
JonCab: ang 16 e hayskul pa lang tama ba? ikaw ang pinakamaaga sa lahat ng umupo sa upan at lalaki pa ang isa sa apat na ‘yun …pero hindi kita hinuhusgahan.
Carmen: Oo. Sa tingin ko, 16 nga ‘yon kasi graduating ako nun ng highschool e.
JonCab: nag init ang mga tenga ko pero game na tayo.
Carmen: Sus pwede mo naman itanong sakin yan kahit wala tayo sa upuan. Mas masaya pa.
JonCab: 2. kung may pagkakataon at pwesto tapos niyakag kitang makipag anuhan sa akin papayag ka ba?
Carmen: Hindi yan tanong. Matik na yan.
JonCab: mabuti!
Carmen: HAHAHAHA
JonCab: seryosong bumaba ang init na nararamdaman ko sa mga tenga ko.
Carmen: Bakit, ano ba naiisip mo?
JonCab: iniisip ko na pag sumagot ka ng negatibo ititigil ko na ‘tong tanungan na ‘to at magusap na lang ulit tayo na para tayong mga normal na taong internet
Carmen: HAHAHAHAHA
JonCab: huling tanong tungkol sa’yo, 3. meron bang tao sa mundong ‘to na may hawak ng sex video kasama ka?
Carmen: ‘Ata.
JonCab: bakit ata? meron o wala lang ‘yan
Carmen: Pshe bakit, ano ba ang magiging konklusyon mo?
JonCab: kailangan ko lang ng konkretong sagot
Carmen: Tingin ko, wala. bakit nakita mo na ba ako sa isang sex video? HAHA
JonCab: tingin mo wala pero posibleng meron? tama ba?
Carmen: May isang eksena akong naaalala na pwedeng meron.
JonCab: na hindi nabura kaya malaki ang posibilidad na meron nga ‘di ba?
Carmen: Hindi naman malaki. Pero tingin ko talaga, wala.
JonCab: hindi naman malaki? hahaha tayo ba ‘yan?!?!
Carmen: Totoo nga, yan talaga ang gusto mong malaman sakin?
JonCab: ayan o dahil kasama talaga sa mga naka handang mga tanong ko ‘yan.
JonCab: pang apat: maraming dahilan kung bakit sinabing mahiwaga ang mundo ng internet, sinong blogger ang sa tingin mo nakikinabang sa “hiwaga” na ‘yan dahil ang ganda n’ya sa net pero iba ang itsura n’ya sa personal?
Carmen: May kilala ako na pangit sa net, mas pangit sa personal e.
JonCab: sino ‘yan?
Carmen: HAHAHAHA Mahahalata naman kung sino ako e,
JonCab: sos! malay n’ya naman kung ikaw nga ‘yan o ikaw ‘yung kaibigan mo na asar din sa kanya?!
Carmen: Yung Munik ba yon? Hehe
JonCab: ano nga bang link nun?
Carmen: E hindi ko alam kasi hindi ko siya pinafollow sa kahit saan. Hindi ako plastik e.
JonCab: oks, ako na lang maglilink mamaya
Carmen: Kailangan ba talaga na ako ang magbibigay? Hanapin ko pa ganon?
JonCab: ako na lang, dalawa kase ‘yung munik ‘di ba? alin ba dun sa dalawa? penge ng isang word na pag nabasa ko alam ko na agad kung alin sa dalawa
Carmen: Hindi ko kilala yung isang Munik na sinasabi mo pero siya yung madalas nakapout pout sa picture na kala mo naman ikinagaganda niya yon
JonCab: ahhhh kilala ko na, ‘yung isa kase parang laging nakatakip ang mukha.
Carmen: Hindi nga siya yon. Gandang ganda kasi ‘tong Munik na ‘to sa sarili niya kaya malamang hindi yun magtatakip ng mukha
JonCab: errr ilalagay ko ‘yan, baka awayin ka nun?!
Carmen: Kaya ba niya?
JonCab: hahah game na. pang lima ka palang sampu pa pagtapos nito. sinong manunulat ang sa tingin mo gumagamit ng mapurol na lapis?
Carmen: Ah eto, baka bagong bago ‘to sainyo. Si Yepoi
JonCab: ang tanong ko e manunulat na gumagamit ng mapurol na lapis, hindi ‘yung manunulat na gumagamit ng mapurol na lapis sa madilim na kwarto habang lumilindol.
Carmen: Masyado ka. Baka masaktan naman si Yepoi sa sinasabi mo.
JonCab: maliit na porsiyento lang ng pagkatao n’ya ang pagsusulat, hindi ko naman s’ya hinuhusgahan bilang kapatid, anak, empleyado, kaibigan, o boypren dun sa gelpren n’ya.. ‘wag s’yang maarte, sa pagsusulat ko s’ya nakilala at nagkataon lang na hindi ko gusto ‘yung estilo n’ya.
Carmen: Sino bang may gusto? Ang totoo, ayaw ko sa buo niyang pagkatao. Ang trying hard kasi e.
JonCab: so alam na natin kung sino ang “masyado” sa ating dalawa?
Carmen: Oo naman. Syempre hindi ako ‘yon.
JonCab: hmmmkei, seryoso bukod kay yepoi wala ka na bang kilala?
Carmen: Medyo mapili kasi ako sa mga sinusundan. Pero sige, may isa pa. Yung Erick ba ‘yun?
JonCab: erick?
Carmen: Oo, yung sa Tumblr na madalas porn ang post?
JonCab: si epfidemic?!? nagkukuha lang ng picture ‘yun hindi naman nagsusulat ‘yun e
Carmen: Nagsusulat ‘yon! Trying hard nga lang! Pero magaling siya kumuha! Sana dun na lang siya magfocus. At ‘di hamak na mas pogi siya kay Yepoi kaya ‘wag siyang magalala. Wala talagang perfect.
JonCab: ahh wala pa akong nakikitang sulat n’ya, sa tumblr ko na nakilala ‘yun e.. nagpupunta ako sa blog n’ya dati pag naghahanap ako ng bagong porn star na idadownload.
Carmen: Hehe Magaling siya sa ganun e. parang ikaw lang, yung Munik, package e. pwede rin siya sa tanong na ‘to.
JonCab: matagal na akong tumigil sa pagpu porn, eka lang pang pito na ba o anim?
Carmen: Hindi ko alam. Ang haba naman nito!
JonCab: hahaha isa na lang tapos bukas ulit?
Carmen: Ge ge mapilit ka e
JonCab: pangpito na yata, tinatamad akong balikan.. GAME! taong internet na nagpalipad hangin sa’yo na ikaw lang nakakaalam ..o kayo lang nakakaalam ..o pakiramdam mo nagbalak dumiskarte hindi lang nakakuha ng tyempo?
Carmen: HAHAHAHA teka, iisipin kong maigi ‘to
JonCab: sige lang, sinong KILALANG taong internet ang dumiskarte sa’yo pero hindi masyadong pinalad?
Carmen: Wala. Hindi naman ako kagandahan teh. Dati may nagustuhan ako na medyo kilala. Tapos nalaman ko kinalaunan na parehong lalaki pala ang gusto namin.
Carmen: tama naaaaaa
JonCab: ngeks?! ayaw mo na? ano nga? pag hindi mo nasagot ‘yan wala na bukas din.. parang andali n’yan ah
Carmen: konti lang kilala ko sa net kaya wala akong kredibilidad haha
JonCab: BUZZ?
Carmen: Ikaw, pahihirapan mo pa ba ako?
JonCab: haha sige tama na nga ‘to, malamang din kung malagpasan mo ‘to hindi mo rin kakayanin ‘yung kasunod… ganun ako sa babae e.
Carmen: Baka naman hanggang ganyan ka lang parang yung isang kakilala ko hehe
JonCab: ang totoo e wala pa naman nagrereklamo sa mga pinalad na maranasan ako… pero naisip ko na mga plastik ang mga babaeng nakakasalamuha ko kaya puro sila walang kredibilidad.
Carmen: Sa mga pinalad talaga? ako na lang ang mismong huhusga tapos ikakalat ko sa internet HAHAHAHA
JonCab: bago ko tanggapin ang hamon mo kaklaruhin ko lang na hindi size ang pinaguusapan natin ha! haha
Carmen: Wala talagang perfect.
JonCab: oo dahil marunong ang diyos, pag masyadong masarap ang putahe kaunti lang ang inihahain.

-end-

ang mga dating umupo:
pang apat
pangatlo
pangalawa
una

kung bakit malamang wala pa din akong atm card sa susunod na sweldo.

Jon Cabron — Mon, 14 Jan 2013 14:41:52 +0000

ako ang kakaibang kahulugan ng tinatawag nilang ghost employee. kung ang pangkaraniwang kahulugan nun ay ‘yung mga pangalang nakalista bilang empleyado na sumusuweldo na parang normal kahit na hindi naman pisikal na pumapasok sa trabaho medyo mas malapit sa literal na kahulugan ng salita ang sitwasyon ko, ako ‘yung pumapasok ng normal pero parang multo na wala namang nakakakita. ang tawag sa akin dito “kuya” o kaya “mr. IT” walang nakakaalam ng pangalan ko maliban sa sekretarya na nag interview sa akin dati, ang tawag sa akin ng boss ko “rodel” at sabi ng sekretarya n’ya ayun daw kase ‘yung pangalan ng pilipino din na IT dati dito.
mahigpit ang utos sa aming mga empleyado na kailangan sa likod ng hotel kami dadaan pag papasok at dun din lalabas pag uuwi dahil bawal kami sa harapan sa daanan ng mga guests. ako lang ang empleyado na nakakalabas masok sa harapang daan, isang adbentahe ‘yun na hindi ako namumukhaan ng mga tao sa front office kaya akala nila guest din ako. hanggang dumating ang araw na may kinailangan akong iuwing trabaho sa bahay at kailangan kong ipasa ‘yun kinabukasan ng naka folder, gaya ng pangakaraniwan dire diretso ako sa harap pero bago pa ako sunduin ng elevator mula sa taas may babaeng sumita sa akin, kung aplikante daw ako maghintay muna ako at umupo dun sa gilid ng reception at ipapatawag na lang kami isa isa para sa interview, dun ko lang napansin ang iba’t ibang lahi na nakaupo sa bahaging iyon na ang ilan masama pa ang tingin sa akin sa paghihinalang balak kong unahan sila. .. ayun ang ikapitong buwan ko ng empleyado sa kumpanyang ito at ang huling beses na sinuway ko ang patakaran nila na huwag dumaan sa harap.
kung tutuusin kakayanin ko sigurong ‘wag magpalit ng damit ng isang linggo at walang makakapuna nun na mga kasamahan ko dito, sobrang bihira ang tsamba na may tumawag sa akin para papuntahin ako mismo sa opisina nila. ang kalimitang senaryo lang dito tatawag sa akin ang tao sa front office para puntahan ko ang guest sa isang room na hindi makakonek sa internet, maayos ko o hindi iyon hindi ko na kailangan pang bumaba o tumawag ulit sa front office para balitaan sila. siguro ayun din ang dahilan kaya parang sa likod ng mga isip namin napagkasunduan na lang na ‘wag na silang mag abala pang alamin man lang ang pangalan ko o istorbohin ko ang sarili ko na magpakilala sa kanila. ..at oo nga pala, ang mga guests dito kalimitan tumatagal ng isang buwan mahigit kaya ‘yung bibihirang isang tawag malaki ang posibilidad na hindi na nasusundan pa.
hindi na bago sa akin ang sitwasyon na ganito dahil halos ganito din ako sa pinagtatrabahuhan ko dati sa pilipinas ang kaibahan lang dahil apat kaming umiikot ikot nun sa departamento namin, hindi “rodel”, “kuya”, o “mr. IT” ang tawag sa akin pag may kausap ako sa telepono kundi “ikaw ba ‘yung nagpunta dito at tumingin ng pc nung isang araw, ‘yung mataba?”
masama yata ang tyempo ko nung nagpunta ako sa accounting department kagabi para sana ifollowup ang ATM card ko dahil wala akong nakuhang sukli sa ngiti at good evening ko. inisip ko na lang na busy siguro ‘yung indianong accountant namin at sa totoo lang mukha naman s’yang masyadong abala talaga dahil sa walang tigil na pagtitipa n’ya sa calculator n’ya at pabalik balik na buklat ng makapal na papel na hawak n’ya at pagkukumpara nun sa naka display sa monitor n’ya. hanggang sa nakaisip ako ng tyempo para mapansin n’ya nung nag print s’ya ng kung ano, nagpakilala ako ulit sa kanya..

sa tagalog na usapan:
AKO: hi, ako si jon ‘yung tiga kabilang department sa IT.
ACCT: oh?
AKO: medyo maingay ang printer mo ah, matagal ng hindi nalinis siguro.
ACCT: oh?
AKO: pag hindi ka busy o hindi mo gagamitin lilinisin ko.

napansin ko na nagliwanag ang mukha n’ya. sa kahit na sinong empleyado kahit gaano pa kasama ‘yan malaking bagay sa kanila ‘yung may isang tao na lalapit sa kanya para mag laan ng tulong kahit gaano pa ‘yun kaliit katulad ng pagtanggal ng isang piraso ng bala ng stapler sa buhok o kanin sa gilid ng bibig.
kinalas ko ang mga kable ng printer n’ya at dinala ko sa mesa ko, maingay talaga.
kung papaikliin ang kuwento ganito ang nangyari.

1. hindi dapat ginagamit ang WD-40 sa de kuryenteng kasangkapan.
2. may narinig akong pumutok.
3. halos mapuno ng usok ang buong opisina ng IT.
4. usok at impit na sigaw ng pagkataranta.
5. seryosong hindi ko alam kung papaano ko napagkasya ng biglaan ang sarili ko sa ilalim ng mesa para bunutin ang sasaksakan ng printer.
6. kailangan kong gumawa ng report at eksplenasyon sa nangyari.
7. hindi ko na ipa followup ang tungkol sa ATM ko, hihintayin ko na lang.. sabi nga nila kung dadating e dadating.

zoo

Jon Cabron — Wed, 02 Jan 2013 14:59:55 +0000

alam mo kung anong pagkakapareho ng zoo at ng opisina?
kailangan mong maging maingat sa pag aabot ng kahit na anong bagay sa mga hayop dahil minsan na malibang ka at mapasobra ng haba ang kamay mo,
.. sasagpangin ka nila.

liga

Jon Cabron — Sun, 25 Nov 2012 13:24:57 +0000

pasensya na kung muntik ng abutin ng isang buwan bago ako nakabalik para magsulat ulit, naging sobrang abala ako nitong unang pasok ng buwan ng nobyembre at halos hindi ko nga namalayan na kaunting gising na lang at magpapalit na naman pala ng buwan. ang balak ko talaga susurpresahin ko kayo na matapos akong mawala ng ilang panahon bigla akong susulpot para magpost ng picture ko habang nakauniporme ng pambasketbol kasama ang mga kateam ko pero eto kase ang naging kuwento.
sa pangalawang beses na nakasabay ko si bruce na dating housemate sa bahay ni kuya sa PBB dun sa pinagpapagupitan ko nagkaron kami ng pagkakataon na makapag usap habang hinihintay namin pareho na mabakante ‘yung bakla na tapusin ‘yung gupit ng nauna sa amin. nagyoyosi kami nun sa labas at nagkaron kami ng kaunting tipikal na palitan ng tanungan at sagutan matapos n’yang sagutin ng ngiti ang bating pagtango ko sa kanya.

saan ka dito? matagal ka na dito? saan ka nagwu work? saan ka sa pilipinas? napanood kita ah! ah sige ‘wag na natin pagusapan ‘yun.
kumbaga sa tren na maayos na bumibiyahe ganun ko maikukumpara ang takbo ng usapan namin na sa kasamaang palad lumihis ang gulong sa riles.

Bruce: matagal ko ng gustong itigil ‘tong pagyoyosi, kaunting balikan ng takbo sa court hinihingal na ako e.
Ako: nako! ako din e..

ang gusto kong sabihin talaga e ako din gusto ko ng itigil ang paninigarilyo pero iba ang naging intindi n’ya.

Bruce: ang hirap ‘no? naglalaro ka pala, akina number mo ipapasok kita kulang kami ng isa kase ‘yung small forward namin hindi makasingit ng skedyul sa trabaho.

patay!

all filipino ang ligang aksidente kong nasalihan at malakas ang kutob ko na malaking dahilan kung bakit maraming nanonood nun ay dahil kay bruce, s’yempre iba pag lumabas ka na sa tv. isa isa kaming tinawag para lumabas at pumwesto sa gitna ng court.. halos mabingi ako sa sigawan nung tinawag na ang apelidong nakasulat sa uniporme ko,

RIIIICOOOHERMOSOOOO!

ayan ang apelido nung tunay na manlalarong pinalitan ko, inapiran muna ako ni bruce at nung iba pa sabay bilin ng gudluck. hindi ako kasama sa unang limang isinalang agad sa laro pero kaunti lang ang pinaghintay ko para maipasok ako. nasa amin ang bola nun matapos makashoot ang kalaban, 37 – 50 ang score at lamang ang kalaban. mahigpit ang bantay ko pero nakahulagpos ako nung aksidente n’yang matapakan ang sintas ng sapatos n’ya, nakita ko na lang na papalapit sa akin ang bola, palaki ng palaki hanggang masakop n’ya na ang buong paligid at habang hinihintay ko s’yang sakupin ng mga kamay ko nabigla ako sa isang mainit na hampas ng palad sa leeg ko kasabay ng isang nakakabinging sipol ng referee,

FOUL!

parang tinambol ang dibdib ko, papaano kung bigla akong ipag free throw? hindi ako marunong magdribble at lalong hindi ako marunong magshoot ng bola. papaano kung kapos at papaano kung sa sobrang kaba mahimatay ako? letse!
nilapitan ko ‘yung ref para bawiin n’ya ‘yung tawag n’ya at bahala na magdadahilan na lang ako para ilabas ako ng coach namin.

“ref, wala! malinis hindi n’ya ako tinamaan!”

nakatanga lang ‘yung referee sa akin, nagtataka kaya paulit ulit kong sinabi sa kanya na ok lang walang foul tsaka hindi naman ako nasaktan at hindi n’ya naman sinasadya, dahil nasa malayo ang mga kateam ko nun hindi nila naiintindihan kung anong pinaglalaban ko kaya nilapitan ako ni bruce sabay tapik sa pwet ko..

“easy lang, bro! anong problema? sige labas ka muna.. masyado ka palang mainit sa laro”

nakahinga ako ng maluwag pero hindi na binawi nung referee ‘yung foul nung kalaban at hindi rin ako pinag free throw. natapos ang laro na hindi na ako ulit naipasok. talo kami, tambak.
ilang araw pa ang lumipas bago kami nakapag laro ulit, eto daw ‘yung tinatawag na do or die sabi ni bruce nung tumawag sa akin bago ang gabing ‘yun kaya ihanda ko raw ang katawan ko dahil siguradong pukpukan ang magaganap. halos hindi ako makahinga sa kaba, abala ako sa pag aanalisa sa bawat kilos ng mga kalaban.. alam ko kung sino ang mabilis pero hindi maingat at ang mabagal pero sigurado ang bawat galaw, lamang lang ng limang puntos ang kalaban at malapit ng maubos ang oras. lalong sumisikip ang paghinga ko at nanlalambot ang mga tuhod ko habang patuloy sa pag agos ang pawis mula sa bumbunan ko, literal na naliligo na ako ng pawis dahil sa kaba na baka mafoul out ‘yung isang kateam ko at mapilitan ang coach na ipasok ako para maglaro dahil ako na lang ang natitira. mukhang dininig naman ng diyos ang dasal ko at naubos ang oras na hindi ako naipasok kahit saglit. natapos ang laban na lumaki pa ng sampu ang puntos ng kalaban kumpara sa amin. talo ang team ko pero panalo ako bilang tao, ako lang ang nakangiti sa team namin nung gabing ‘yun. sabay sabay kaming nagpunas ng pawis at nagpalit ng damit na wala man lang humiling para sana may souvenir ang team namin kahit isang picture lang na sama sama.

at bago kami maghiwa hiwalay pinaiwan nila sa akin ‘yung kumpletong unipormeng suot ko.

bubong

Jon Cabron — Thu, 08 Nov 2012 15:38:45 +0000

isa sa mga simple kong pangarap nung bata pa ako ang makaakyat sa bubong ng bahay namin. wala naman akong ibang dahilan talaga, siguro nung mga panahon na ‘yun gusto ko lang makita ang mundong ginagalawan ko mula sa ibang anggulo at gusto kong madiskubre kung ano ang mga makikita ko sa taas ng bubong na hindi ko nakikita pag normal akong tumitingin mula sa lupa.
hindi lang siguro sampung beses akong tinutulan ng nanay ko sa limang beses na sinasabi ko sa kanya ang pangarap ko na ‘yun at hindi lang siguro limang beses akong napalo sa tatlong beses na nahuli n’ya akong palpak na sumusubok abutin ang pangarap na ‘yun.
hindi ko makakalimutan ‘yung isang araw na umuwi ako galing eskuwelahan at nalaman ko na wala ang nanay ko sa bahay kaya dali dali akong nagpalit ng damit pang bahay at pinlano ko ang pag akyat sa bubong na ‘yun. wala akong gamit na hagdan pero sa tagal kong pinag isipan ang pag akyat na gagawin ko at sa tagal kong pinag aralan ang diskarteng gagamitin ko saulado ko na kung saang parte ng bakod naming gawa sa lumang yero iaapak ang paa ko para maiangat ang sarili ko paitaas sa mas matibay na maapakan palapit sa bubong namin. tatlong malaking pagkakamali ang hindi ko napag handaan. una, nagkamali ako ng pag husga sa tibay ng inaapakan ko na nabali at kasabay kong nahulog mula sa itaas na ikinasugat ng paa kong sumakto sa isang nakausling lumang yero sa ibaba, mabilis na kumalat ang dugo sa kinabagsakan ko at namutla ako nung nakita ko ‘yung sugat na nakabuka sa paa ko, hindi ako makaalis sa kinabagsakan ko dahil sa masamang pwersa ng pagkakahulog ko. ‘yung dalawang pagkakamali ko, nagkamali ako ng akala na sa malayo nag punta ang nanay ko at pangatlo nagkamali ako ng tantya sa oras ng uwi n’ya.
ang nanay ko ang tipo ng magulang na hindi ka itatayo para pagpagin ang lupa sa tuhod mo pag nadadapa ka dahil sa kalikutan, s’ya ‘yung mula sa kinabagsakan mo dun ka n’ya papaluin para magtanda ka. madalas na mas masakit pa ang palong natatanggap ko mula sa kanya kumpara sa sakit na nararamdaman ko mula sa pagkakadapa at hindi iba dun ang naranasan ko na ‘yun nung nadatnan n’ya akong duguan dun at halos hindi makagalaw.
matagal bago gumaling ang sugat na idinulot ng palpak na pagtatangkang bigyan ng katapusan ang isang matinding kuryosidad at matagal bago nabura sa isip ko ang sama ng loob sa wala sa tamang pagkakataon na mga palong natanggap ko. sapat para panandalian kong nakalimutan ang munting pangarap na ‘yun.
lumipas ang panahon na wala kahit isang pagtatangka mula sa akin na abutin ulit ang katamtamang taas ng bubong ng bahay namin. napalitan ng kaba ang dating kalabog na nararamdaman ko sa dibdib tuwing natatanaw ko ang bubong namin. mas naiisip ko ang pagkalaglag kesa pag akyat.
ilang panahon pa ang lumipas at napalitan na ng bato ang dating gawa sa yerong bakod namin, maliban sa akin wala ng nakakaalala na minsan may batang bumagsak sa lugar na ‘yun at duguang pinagpapalo ng nanay n’ya na kundi pa inawat ng mga kapitbahay ay hindi titigil para maisip na baka kailangang dalhin sa ospital ang batang ‘yun. paminsan minsan bumabalik pa rin sa akin ang lahat, pag natatanaw ko ang bubong namin at madalas pag nakakapa ko ang peklat na nakuha ko dun.
dumating sa akin isang araw ang pagpapasyang subukang akyatin ulit ang lugar na ‘yun. nasa hayskul na ako nun, mas mautak at mas determinado at hindi na kayang basta basta pabagsakin o takutin ng palo. gumamit ako ng hagdan at wala pang sampung baitang nun ang nakonsumo ko para marating ang itaas ng bubong namin. wala naman akong nakitang kakaiba sa taas at wala din naman akong naramdaman na karaniwang nararamdaman pag may isang bagay kang napagtagumpayan, normal lang ang lahat at parang hindi pa nga ako inabot ng kalahating oras at nainip na ako kaya bumaba din ako. ayun na ang una at huling pagkakataon na umakyat ako dun.
sobrang layo ko sa bahay namin ngayon at hindi ko alam kung bakit halos magdamag akong hindi pinatulog kagabi n’yang tagpong ‘yan, napangiti ako habang kinakapa ko ‘yung peklat sa paa ko. nakatulugan ko na ang ilang tanong sa isip ko na nagmula din sa akin, bakit ganun kaimportante sa akin na maakyat ang bubong kapalit ng sugat at mga palo at bakit nung andun na ako sa itaas pagkatapos ng ilang panahon parang wala naman akong naramdamang kakaiba? kanina ko lang nakapa ang sagot sa utak ko.
siguro sa likod ng isip ko nung mga panahon na ‘yun dahil nga bata pa ako hindi pa ganun kalawak ang utak ko para ipaliwanag kung bakit ko gustong maakyat ang bubong namin kaya kinailangan ko ng dahilan para may nakahanda akong sagot sa tuwing tatanungin ko ang sarili ko ng bakit: “dahil gusto kong makita ang mundo pag nasa taas ako.”
siguro kahit mas may idad na ako nung naakyat ko ang bubong kulang pa rin ang mga karanasan ko sa buhay nun kaya hindi ko naipaliwanag sa sarili ko kung anong napala ko nung natupad ko ang pangarap ko dati. ngayon, masasabi ko na subok na ako sa hamon ng buhay, ilang beses na din akong bumagsak, nasugatan, nalaglag, at umakyat kaya siguro mas maipapaliwanag ko na ng mas malinaw ang lahat. may mga bagay tayong gustong gawin na kahit alam natin na posibleng ikapahamak natin gagawin pa rin natin dahil ganun tayo gawa, nakaprograma tayong abutin ang mga bagay na hindi natin maabot at hindi makuntento sa kung saan tayo nakalugar. hindi sa taas ng bubong nagtatapos ang mga lugar na gusto kong marating at hindi sa pagkahulog at sugat lang ako mapipigilan para tuparin ang mga gusto ko, may mga lugar na pipilitin kong marating katulad ng bubong namin hindi dahil may gusto akong gawin o makita sa itaas kundi para lang maranasan kung anong pakiramdam na andun ako.

kwago

Jon Cabron — Mon, 29 Oct 2012 13:10:40 +0000

matagal tagal na din akong naghahanap ng artist dito sa dubai, bawal kase dito kaya hindi ganun kadaling makakita at hindi katulad sa atin at sa iba na nagkalat lang. matagal na akong lurker sa facebook account ng artist na ‘to pero ang intindi ko nung una nasa malayo s’ya sa akin kaya urong sulong ako na kausapin s’ya. at isa pa, hindi pa ako desidido sa design na gusto ko nung mga panahon na ‘yun. mabilis lang ang lahat kung tutuusin, habang pinagsasalitan ko ang yosi at kape sa bibig ko isang umaga ng biyernes nakita ko ‘yang design na ‘yan at hindi ako nahirapang kumbinsihin ang sarili ko na ikakapogi ko ‘yan sa katawan ko. naglakas loob akong magmessage at hindi ko alam kung anong swerte ang nailagay ko sa kapeng tinimpla ko kanina dahil mali pala ako ng impormasyon dahil ang totoo halos kapitbahay ko lang s’ya, literal na nasa kabilang kalsada lang. nung gabi din na ‘yun naganap ang lahat, kinatagpo ko ang isang lalaki sa harap ng isang building sa kabilang kalsada. suplado sa facebook ‘yung artist ko pero mukhang mabait naman sa personal. nasa kanya ‘yung bait na alangan sa pagiging magaling n’ya, kumbaga walang yabang sa katawan. seryoso kung kasing galing n’ya ako hindi n’yo ako makakausap ng matino. bukod dun sobrang mura n’ya din maningil kumpara sa iba kaya pagkaabot ko ng bayad sa kanya nanakbo na ako agad pauwi sa takot na magkabawian. mula sa paghaharap namin na ‘yun makalipas ang mahigit tatlong oras bumaba ako ng gusali na ‘yun na masaya at pakiramdam ko nadagdagan ng kalahating pulgada ang pagkalalaki ko.
at para sagutin ang mga ilang bagay na tipikal na itatanong ng mga tipikal na mambabasang tulad n’yo:

T: saang parte ng katawan ‘yan?
S: sa loob ng braso sa ilalim ng kili kili.

T: bakit parang sa hita?
S: magkita tayo at ipapaintindi ko sa’yo ang pagkakaiba ng hita at braso ko sa pamamagitan ng brazilian jiu-jitsu.

T: masakit ba?
S: hindi ko alam kung sobrang sakit nung ipinagawa ko ‘yung tattoo ko sa paa dati kaya sinisiw ko na lang itong bago pero seryosong halos wala akong naramdaman na sakit nung una bago magtatlong oras ang pakiramdam ko para lang akong dinodrowingan gamit ang bolpen na malabo ang tinta kaya dinidiinan. ayun lang, pagkalipas ng tatlong oras parang unti unti na akong napapagod tsaka pakiramdam ko humihina na ‘yung panlaban ko sa sakit kaya medyo napapadiin na ang pagkagat ko sa bagang ko.

T: p’wede bang makuha ang contact number ng artist mo?
S: itatanong ko muna sa kanya.

T: papaano kung pagkalipas ng limang taon e kupas na ‘yang tattoo mo o kaya sawa ka na, pagsisisihan mo ba ‘yan?
S: paglipas ng limang taon tatlumpu at pito na ang idad ko nun, ayun ang idad na nasa estado ka na mas nakakapagsisi ang mga bagay na hindi mo nagawa kesa sa mga ginawa mo. sobra na ang idad ko nun, baka kung hindi pa ako nagpapakamatay nun e nasa sitwasyon na ako nun na nakahiga na lang sa isang kama at naghihintay ng paglubog ng araw sa akin.

T: bakit owl ang napili mong design?
S.: dahil ang kwago ay simbulo ng karunungan, kamisteryosohan, nocturnal s’ya at intimidating.

T: bakit hindi na lang pusa?
S: ano ba ang sinisimbulo ng pusa? wala namang ginagawa ‘yang mga mahihinang klase ng tigre na ‘yan kundi mag akyat bahay at manguha ng ulam na hindi naman kanila at tumae ng plastik sa buhanginan. ..hindi naman ganun ang imaheng gusto ko ‘no!

..ganun talaga.

Jon Cabron — Sat, 20 Oct 2012 12:28:41 +0000

nagulat ako sa mensahe sa facebook ng isang dating kaklase nung elementary na mahigit kumulang sampung taon ko ng hindi nakakausap sa totoong buhay man o sa internet, may kaibigan daw s’yang nagpapahanap ng boyprend at ako daw ang naisip n’ya at hindi ko na tinangka na itanong ang dahilan n’ya dahil mas gusto kong iduyan ang sarili kong ego sa paniniwalang ako ang pinaka gwapo n’yang kaibigan kesa sa posibleng katotohanan na ako kase ang natyempuhan n’yang naka online sa mga oras na ‘yun. ginampanan ko ang pangkaraniwan at lohikal na dapat gawin ng isang lalaking nasa ganung sitwasyon, tinanong ko kung ilang taon na ‘yung babaeng ‘yun (medyo nakakapag alangan) kelan huling nagka boypren? (ahh pwede na.) anong height? (sakto lang) baka naman iglesia ni cristo ‘yan ha! at s’yempre patingin nga ng profile sa facebook.
seryoso, kung hindi ko lang tinigasan ang balakang ko baka tuluyan na akong napadausdos sa kinauupuan ko dahil sa magandang larawan ng isang babaeng nagrehistro sa monitor sa harapan ko. medyo may hawig ang mukha n’ya at halos kasukat din ang katawan kay wendy valdez ng pbb dati, pansamantala kong iniwan ang kausap ko para maghalungkat pa sa kung anong mga detalye at larawan na hindi naka private sa profile nitong babae na ‘to. nalaman ko na sa isang opisina sa makati s’ya nagtatrabaho dahil sinearch ko sa internet ang nabasa kong pangalan ng kumpanya sa id lace na suot n’ya sa isang picture na nakita ko na kuha habang may binabasa s’ya kunyari sa celphone n’yang blackberry bold habang nakaupo s’ya sa isang branch ng starbucks na sa tingin ko e sa ortigas base na rin sa porma nung nakita kong lalaki sa may dulo sa likod n’ya na mukhang sa call center nagtatrabaho.
matapos kong timbangin ang mga posibilidad at matapos kong makumbinsi ang sarili ko na hindi naman masyadong magiging abala sa oras ko ang isang malayuang relasyon, ibinigay ko na ang hudyat sa dati kong kaklase..

“huwag mo munang ibigay sa kanya ang facebook profile ko, sabihin mo sa kanya magbasa muna ng blog ko at pag naging interesado s’ya hayaan mo na s’ya mismo ang kumuha sa’yo nun”

at gaya ng pangkaraniwang kwento ng buhay ko, tatlong araw ang lumipas wala pa rin balita sa babaeng ‘yun. huli na ng napansin ko na ang huling tatlong entry ko nga pala ay tungkol sa kung papano ako bastusin ng pamangkin kong pitong taon pa lang, tips sa pagpili ng brief, at kung papaano ko inihahalintulad ang babae sa sapatos.

.. ganun talaga.