teh mighty jon cabron show

kung bakit ako laging puyat lately

Jon Cabron — Mon, 14 May 2012 08:14:42 +0000

madalas na sa tuwing pagkakatapos kong kausapin ang nanay ko sa telepono nakakaramdam ako na naholdap ako ng taxi driver, andami kasing pasikot sikot nun magkuwento. iba ang nangyari nung nakaraang araw, hindi ko alam kung saan namin sinimulan ang usapan basta nadaanan namin ang isang istorya nung bata pa ako, istorya na muntikan ko ng makalimutan kung hindi n’ya lang ipinaalala.
malabo na sa akin ang ilang detalye pero parang puzzle na unti unting nabubuo sa tuwing may binabanggit s’yang ilang mahahalagang bagay tungkol dun, nasa pagitan daw ako ng idad apat hanggang anim na taon nun at nangungupahan daw ang babaeng ‘yun sa paupahan ng mga tiyahin ko, ang idad hindi nalalayo sa kanya baka mas matanda lang sa kanya ng ilang taon. nagkagulo daw ang mga kalalakihan sa compound namin paglipat nila sa lugar namin dahil bukod sa tisay e sobrang sexy daw nung babae na ‘yun at dalaga pa. nalaman n’ya na hilda ang pangalan nung babae at hindi nagtagal naging palagay ang loob nila sa isa’t isa. si hilda ang naging tigapag alaga ko sa tuwing kinakailangang umalis ng nanay ko sandali para ihatid ang kuya ko sa eskuwelahan at pagkatapos nun didiretso na s’ya sa palengke para bumili ng iluluto para sa buong araw, wala daw problema sabi ni hilda dahil mahilig s’ya sa bata talaga at napupunan ko daw ang pagkamiss n’ya sa mga pamangkin n’ya na nasa probinsya.
madalas daw na abutan ako ng nanay ko na natutulog na sa kama ni hilda pag bumabalik na s’ya,

“napagod sa paglalaro, ihahatid ko na lang sa inyo pagkagising”

kung meron akong pinagsisisihan sa panahon ngayon iyon ‘yung bakit hindi ko naisipan na tandaan ang bawat minuto at sandali nung mga oras na ‘yun, kahit pigain ko ngayon ang utak ko wala akong maalala kung ano ang mga nangyayari sa pagitan mula sa pag hatid ng nanay ko sa akin sa pinto nila hanggang sa pagbalik n’ya, ang tanging naaalala ko lang ay ‘yung picture namin habang karga n’ya ako at nakasandong puti s’ya at shorts na sobrang ikli sa pambaba. hindi ko alam kung anong takbo ng utak ko nung idad ko na ‘yun pero nasisiguro ko na kung ngayon na eto na ako at ngayon n’ya ako aalagaan, sinisiguro ko na hindi lang ako ang mapapagod sa loob ng kwarto na ‘yun at sigurado rin na hindi kami dadatnan ng nanay ko na basta natutulog lang.
bumalik ang diwa ko mula sa malalim na pag iisip at pagpapantasya nung tinanong ng nanay ko kung nasa linya pa ako, sumagot ako ng oo ng pautal utal at bumalik sa usapan.

“ayun nga, inadd ako sa facebook ni hilda at andyan din pala s’ya sa dubai”

ako: HA??!

“..nabanggit ko na mahigit isang taon ka na d’yan pero hindi pa sumasagot sa akin, baka hindi pa nababasa”

napatayo ako ng biglaan mula sa kinauupuan ko at tumama ang maselang parte ng katawan ko sa kahoy na nakakabit sa mesa para mahila at magamit mo ang keyboard mo pero hindi ko ‘yun ininda at wala akong pakialam. seryosong kung nagunaw ang mundo sakto nung mga oras na ‘yun malamang mapapabilang ako sa unang limang tao na hihigupin ng biyak na lupa dahil sa mga kabastusang posibilidad na otomatikong naisip ko nung mga oras na ‘yun.

“iadd mo kaya tignan mo kung makikilala ka pa, matutuwa ‘yun”

at sa puntong ‘to nalulungkot ako para sa nanay ko sa posibleng kahinatnan n’ya sa oras na ‘yun dahil sa henyong ideya n’ya na ‘yan. matapos kong makuha ang buong pangalan ni hilda at lihim na magpasalamat sa nasusunog na nakasalang na isda sa kalan para biglaang matapos ang usapan namin ng nanay ko at matapos kong ayusin ang posisyon ng keyboard na nawala sa dapat n’yang kalagyan dahil sa pagkakabangga ng isang matigas na bagay dun, mabilis na tinipa ng mga daliri ko ang mahalagang impormasyon na ‘yun sa facebook para lang bumagsak ang mga balikat ko hanggang tuhod dahil sa pagkalimot kong isa alang alang ang mahabang panahon na lumipas.

click mo dito

tatlong araw na akong hindi tumatawag sa nanay ko at nagbubukas ng facebook.

..at tatlong araw na din akong nagigising habang sumisigaw sa kalagitnaan ng gabi.

lapis at papel

Jon Cabron — Sat, 05 May 2012 07:53:25 +0000

para sa ilan nagsisimula daw ang buhay sa oras na ipinanganak ka na, pero kung mas lalaliman mo at hahanapin ang tunay na kahulugan nun mas tamang sabihin na nagsisimula ang buhay sa pagkakataon na mahanap mo ang papel mo sa mundong ito. swerte ang mga taong sa una palang alam na nila ang gusto nila sa buhay, kung pursigido sila maaga nilang mailalagay sa tamang puwesto ang sarili nila.
hindi porke’t humihinga ka buhay ka na, kung nasubukan mo na ang masaktan dahil sa nabigo o hindi nagkaron ng pagkakataong relasyon alam ko na alam mo na kung ano ang tinutukoy ko dito, ilang beses ko ng naranasan huminga habang patay akong naglalakad sa ibabaw ng mundo.
lahat tayo may nakahandang papel na gagampanan sa mundong ‘to at ikaw ang bahalang pumili ng role na gusto mo. trial and error at walang audition, hangga’t buhay ka pa may pagkakataon ka pang itama ang lahat kaya hindi touch move at hindi din no return no exhange. maaaring ikaw ang taga kuwento o ikaw ang tigapakinig. ang buhay ay hindi timbangan ng tama o mali kundi sukatan ng tagumpay at saya. puwedeng ikaw ang pinakamasayang basurero o ang pinakamalungkot na mayaman, hindi sukatan ang dami ng yaman para matimbang ang tagumpay.
p’wedeng ikaw ang manager ng isang kumpanya na nakaupo lang maghapon sa opisina mong de aircon habang umiinom ng kape at ang trabaho mo lang ay pumirma sa papel pero hindi ka masaya, kada araw na lumilipas unti unting nagiging silya elektrika ang tingin mo sa upuan mong de ikot na kapartner ng mesa mo. mas malimit akong makakita ng mensaherong pawisan pero masaya kesa sa nakangiting amo sa isang opisina.
ikaw ang magsusulat ng sarili mong kuwento, ikaw ang bida sa sarili mong istorya kaya kontrolado mo ang takbo nito.
huwag mong hayaan na maging ibang tao ang bida sa sarili mong kuwento. huwag kang pumayag na basta maging kamay ka lang na nakahawak sa lapis at nagsusulat base sa dinidikta ng ibang tao sa’yo, ikaw ang maging utak at kamay ng sarili mong istorya.
hindi ang pagkapudpod ng pambura ng lapis ang dapat mong bigyan pansin kundi ang pagkabutas ng papel, iyon ang paalala na paulit ulit tayong nagsisisi sa pagkakamaling paulit ulit din nating ginagawa.

nagsisimula pa lang ang buhay ko at wala akong planong tapusin ito sa lalong madaling panahon.

cool ang goth

Jon Cabron — Thu, 03 May 2012 09:59:04 +0000

para kang kulangot na matigas,

‘yung masakit tungkabin pero nakakahiyang ‘di ilabas. maghapon kang nakalambitin, walang ginagawa, naglilibang, sumasayaw sa hangin. ang sarap mong ipaanod sa sipon, ihatsing, sungkitin, bilugin, at pitikin.
kahit anong tikas hindi ka mananalo sa akin,

dahil kahit anong tigas mo..
sa akin, kulangot ka pa rin.

si roxanne

Jon Cabron — Wed, 02 May 2012 13:08:00 +0000

pumunta ako sa embassy ng pilipinas dito sa dubai kaninang umaga bago pumasok sa trabaho, umpisa ng proseso para mabigyan na ako ng bagong visa dito sa bago kong trabaho. dun pa lang sa pagpapa photocopy ang haba na ng pila hindi lang siguro tatlo o apat na beses na nagbalak akong umuwi na lang habang nasa pila ako na pakiramdam ko hindi naman gumagalaw. ayoko sa lahat ng pilahan, isa ‘yun sa dahilan kaya iisang beses lang akong nakatikim ng ostya sa buong karir ko bilang katoliko. pinilit kong libangin ang sarili ko sa mga tao sa paligid ko, hinati ko sa tatlong kategorya ang mga kababaihan sa kabilang pila. 1. p’wede 2. pag lasing lang ako 3. hindi. kahit s’yempre abala ang utak ko sa paglilibang na ginagawa ko e hindi ko naman nakakalimutan umurong pag kinakailangan at ‘yung mga minsang obligadong sagot sa tanong kung dun daw ba ang pila ng magpapa xerox. maya maya kinuha ng babaeng nasa unahan ko ang atensyon ko, sinabi n’ya sa akin na umurong daw ako dahil kinukuha ko ‘yung puwesto n’ya at nakakaabala na s’ya sa daan. kinumpirma ko pa sa kanya kung ako ang kinakausap n’ya at kung tama ang rinig ko na kinukuha ko ang puwesto n’ya, oo daw sa pagalit na boses. naging mahaba ang usapan namin, ako na pinupunto ko na hindi ko kinukuha ang puwesto n’ya at s’ya ang hindi nakahanay sa pila kaya lumiit ang distansya naming dalawa, at s’ya naman na ipinagdidiinan na kaya s’ya wala sa hanay ng pila dahil nung una pa lang ipinasok ko na ang katawan ko sa pagitan namin.
hindi ko maipaliwanag ng maayos, basta ganito ang itsura namin dun:

kuha mo? papaano s’ya malalaglag sa pila ng hindi ako dumidikit sa kanya? gusto kong ipaliwanag ang sitwasyon sa inyo gamit ang lohika sa pagdadrive sa isang trapik na kalsada pero alam n’yo naman na hindi ako marunong mag drive kaya kalimutan n’yo na ‘yun.
hindi pa rin tumitigil sa kakaratrat ng bunganga ‘yung babae sa harapan ko, lalo s’yang nabuwisit sa akin nung tinawanan ko s’ya nung sinabihan n’ya ako ng “my gudness!” nakarinig ka na ba ng ilongga na aksidenteng may nakasalubong na kaprobinsya n’ya sa maynila na matagal n’ya ng hindi nakikita? ganun ang bunganga nung babae. para s’yang si gloc-9 at hindi ako makasabay dahil pasagot pa lang ako sa kung anong sinabi n’ya sa akin parang nakakatlong buga na s’ya ulit, hanggang napansin ko na palakas ng palakas ang boses ni ate at padiin ng padiin ‘yung puntong ilongga n’ya. nakuha ko agad ang gustong mangyari ni atih, kumukuha s’ya ng atensyon! alam ng lahat na dehado ang lalaki dito sa bansang ‘to pag nakipag talo ka sa babae, sinenyasan ako nung lalaki sa likod ko na ‘wag ko ng patulan, binulungan kami nung babae sa unahan namin na tama na. tumigil na ako habang tumuka pa si atih ng mga limang kagat bago napayapa.
maya maya, may lalaking lumapit sa kanya. kasama n’ya pala ang asawa n’ya. alam mo ‘yung itsura ng matandang lalaki na nakasumbrero tapos naka tshirt na hapit at nakapantalon habang nakatsinelas na pag naglalakad e mukhang nauuna ang tuhod kesa sa lahat ng parte ng katawan n’ya? ‘yung tipong kaya mong patayin sa nerbyos sa pamamagitan ng limang beses na pagwasiwas mo ng kutsara sa harapan n’ya? ganun.
matapos kong magpa photocopy ng mga kailangan ko at lumipat ng pila para dun sa proseso na kailangan ko, nakita ko ‘yung lalaki pero wala ‘yung babaeng parang si gloc-9, nagpapalamig siguro ng ulo sa labas. nung nagtama ‘yung mata namin nung lalaki nakita ko sa tingin n’ya na nagbibigay s’ya ng mensahe sa akin, parang humihingi ng pasensya. “ang init sa labas ‘no? kaya ang init ng ulo ng asawa ko e, pasensya ka na ha. ..’wag mo ‘kong sasaktan” iniwasan kong may sumungaw kahit kaunting pagpapatawad sa paraan ko ng pagkakatitig sa kanya. bumitiw sa palitan namin ng mensahe ‘yung lalaki, napansin ko na nagbubutil butil ang pawis sa patilya n’ya at mukhang nabubulunan s’ya pag lumulunok, sensyales ng takot o pagkailang.
kung hindi lang ako nagmamadali, ansarap sanang daanan nung lalaki sabay akbay at bulong ng “ano ha?! ano ha!!!!!”
pero kailangan ko pang dumiretso sa opisina pagkatapos nun.
alam mo kung ano ang aral sa k’wentong ito? una, kayong mga babae ‘wag n’yong ilagay sa alanganin ang kasama n’yong lalaki, bago kayo magtaray tignan n’yo muna kung lalaban ba ‘yung kasama mo. seryoso, ilang beses na din akong napahamak ng dahil d’yan dati. ilang beses ko ng isinigaw ang “repah, ang babae iginagalang ‘yan kaya ako ang harapin mo” sabay bulong sa sarili ko ng “nyay!” pangalawa, ‘wag kang makikipag bungangaan sa ilongga. pangatlo, magpa xerox ka muna ng mga kailangan mo bago ka pumunta sa lalakarin mo, hindi ‘yung kung kelan andun ka na e tsaka ka pa mag gagaganun.

20 things i want to say to certain people

Jon Cabron — Tue, 01 May 2012 12:32:37 +0000

sali ako!

got this from salbehe.com list 20 things you want to say to certain people but you know you never will. don’t say who they are. – parang medyo madami masyado ‘yung bente pero ano pa bang inaanu ano ko? basta kung saan na lang abutin siguro. game!

1. ikaw ang kilala kong pinaka dunung dunungan sa lahat, tuwing may bagong pinaguusapan hindi pa ako nabibigo kahit minsan na pagbilang ko ng isa hanggang labing dalawa e makikisakay ka sa kung anong issue na ‘yun, at s’yempre pa gamit ang mga “paastig” mong mga banat na wala naman katuturan.
2. hindi ko alam kung anong pumasok sa kukote ko kung bakit pa kita naifollow sa twitter kahit na nung una pa lang e alam ko ng puro katangahan lang ang paggagagawin mo sa timeline ko. nagiging malambot talaga ang bakal pag pinaiinitan ito.
3. sana minsan pumasok sa isip mo na “lalong nakakapangit ng pangit ang pagiging pasosyal”
4. kung hindi ako si jon cabron at makakasalubong kita dito sa internet, iisipin ko na ikaw si jon cabron.. kopyang kopya e.
5. kung pag aaralan ng mga dalubhasa ang utak ko pag kausap kita at ‘yung pag nakatunganga lang ako habang pinapanood ang pag ihip ng hangin sa isang agiw na nakalambitin sa kisame, wala silang makikitang pagkakaiba sa takbo nun.
6. hindi dahilan ang pagiging “gentleman” ko kaya walang nangyari sa atin dati, ang totoo e hindi lang kita talaga masikmura.
7. dalawang beses mo na akong kinakanti kahit hindi naman kita inaano, kung sa tunay na mundo ay may tinatawag na “walang mawawala sa mukhang ganyan” pwes, ibahin mo dito sa loob ng internet.. ipapaalam ko sa’yo kung ano ‘yun sa pangatlo.
8. tingin ko bakla ka, ayos lang naman.
9. sayang ka, taas pa naman ng respeto ko sa’yo. pakiramdam ko masyado kang nainip sa buhay na matino kaya sa ganyan ka rin bumagsak.
10. alam mo kung bakit hindi ako naniniwala sa sinasabi mo na isa kang malaking tagahanga ng blog ko? kung totoo ‘yan dapat alam mo na nung una pa lang na hindi ka dapat naglalalapit sa akin.
11. kung komedyante ka sumikat ka man hindi ka tatagal kase nakakatawa ka lang tignan pero hindi ka naman nakakatuwa.
12. nahahighlight ng pagiging bobita mo ang kapangitan ng itsura mo kaya kesa gumastos ka sa pantapal sa mukha mo bumili ka na lang ng libro.
13. hindi nadadala ng lalim ng pagtatagalog mo ang kababawan ng mga sinusulat mo.
14. gusto kitang bugbugin, one time lang.
15. ‘wag mo ng ipagyabang ‘yang yaman mo para magpapogi dahil mas lalo kang nakakaawang tignan na mayaman ka na nga wala pang nagkakagusto sa’yo.
16. crush kita, sa tingin ko hindi ako madidiring kendihin ang kendi na kinendi mo na ng isang oras kahit may ubo ka pa.
17. nung sinabi ko na gusto kita? inuuto lang kita nun.
18. ikaw ang babaeng pinapangarap kong lokohin.
19. alam ko na may pinagsabihan kang tao dati na ayaw mo sa akin dahil mayabang ako.
20. maraming salamat sa pagho host nitong blog ko, hindi nakalagpas sa akin na isang taon mahigit na rin ‘yun. hindi ko lang alam kung papaano ka papasalamatan dahil sa sinabi mo dating dahilan na hindi ko na maalala pero ang dating sa akin e ayaw mo lang maiugnay ang pangalan mo sa pangalan ko. haha!

nag enjoy din naman ako dito sa benteng ‘to kahit papaano.

PS
kung hindi mo tatanawin na malaking utang na loob ko sa’yo ‘to e p’wede bang paki subukan kung gagana ‘yang button ng facebook sa baba? salamat.

sa kabilang banda

Jon Cabron — Sat, 28 Apr 2012 11:41:49 +0000

“‘yung mga bwakananginang kamag anak ko na panay ang alok ng kung anu ano pag pumunta ka sa burol ng pamilya nila pero makapal ang mukha mo pag nakikain ka sa kanila ng ordinaryong araw lang.”

tanong sagot 26

Jon Cabron — Sat, 28 Apr 2012 07:37:25 +0000

dahil wala din akong gana na magkuwento para makabuo ng isang entry hayaan n’yo muna akong maging isang mabuting kaibigan at magbigay ng ilang payo sa isang kaibigan na dumadaan sa isang pagsubok.

maaari ba akong magtanong? Nalulungkot lang ako, sobra. Kahit hindi pupwede, magtatanong pa rin ako.

Paano ba ang lumimot?

Mahigit isang linggo na akong nasa kalungkutan. Nililibang ko ang sarili ko, lumalabas, nakikipag-usap pero dahil bakasyon, madalas mahaba ang oras ng pag-iisa ko at ang ex ko ang naiisip ko. Hindi ko alam, ngayon ko na lang uli naranasan ‘to.

—- hindi ko alam kung bakit naging ex n’yo na lang ang isa’t isa at at gaano kayo naging katagal kaya paumanhin kung medyo magtutunog “generic” ang isasagot ko. sa tingin ko:

madali kaseng magpayo na kesyo pag nagmahal ka ‘wag mong ibigay lahat at magtira ka sa sarili mo para kung sakaling maghiwalay kayo may matitira pa sa’yo. madaling sabihin ‘yan pag wala ka sa sitwasyon na ‘yun, para sa akin kase pag nakipag relasyon ka dapat handa kang ibigay lahat at dapat handa kang magpasakop, iyon ang konsepto ng pakikipag relasyon e ‘di ba? ‘yung maging iisa kayo.
habang tumatagal at habang lumalalim ang relasyon n’yo nasasanay ka sa ganung sitwasyon, hindi ka makakilos ng hindi s’ya kasama at hindi ka makapagdesisyon ng wala s’ya. madalas na iyan ang nagiging problema pag nagkahiwalayan na, pakiramdam mo hindi ka na buo at may kulang na samantalang sanay ka naman dati na mag isa lang at gumagana ng walang kasama bago s’ya dumating sa buhay mo. nasanay ka na kase, sabi ko nga minsan hindi na ‘yung tao ang hinahanap mo e kundi ‘yung relasyon lang at kaya nga minsan kahit gaano kalalim ‘yung sakit na ginawa sa atin ng isang tao parang pakiramdam natin hindi pa rin tayo kumpleto kung wala s’ya.

Oo bilang Kristiyano, naiintindihan ko na ang buhay. Ang lahat may dahilan at may magandang plano ang Diyos para sa akin. Pero bilang nagmamahal, aaminin ko, kahinaan ko ang pag-ibig. May mga dumadating naman, muling nagkakulay ang mundo ko at muling umikot. Sabi nga ng mga malalapit na tao sa paligid ko, pipili na lang ako sa mga dumating. Pero bakit ganun? Alam ko handa ang puso ko na magmahal, pero bakit parang sarado ang isip ko na pumasok sa relasyon?

—- isa lang ang ibig sabihin n’yan, hindi ka pa handa. sa totoo lang, natatangahan ako sa konsepto na kailangan mong magmahal ng iba para makalimot sa isa. wala kaseng pinagkaiba ‘yun sa sinasabi ng iba na pag may hangover ka inuman mo ulit ng alak o pag kinagat ka ng taong lobo kailangan mong kumuha ng balahibo n’ya para gumaling ka.. kalokohan, kaya ka may hangover dahil dehydrated ka at malamang kulang sa tulog, walang pinakamabisang lunas dun kundi uminom ka ng maraming tubig at bumawi ka ng tulog. pag nasaktan sa pag ibig pagod ang isip at puso, kailangan mo ng pahinga. hayaan mo lang na kusa mong maramdaman na ok ka na, hindi ‘yun naiuutos e.. hindi ‘yun kasama sa pagkakaprogram sa atin ng diyos kaya ‘wag kang maniwala sa mga nabibiling libro na makakatulong daw kung papaano ka makakalimot at magiging handa sa bagong relasyon. kung tutuusin hindi direktang sinanay na tayo ng mga magulang natin sa sitwasyon na ganyan e, ‘di ba nung bata ka pag nanggaling ka sa lagnat at ngayon ka pa lang nakakaramdam na maayus ayos ka na hindi ka naman agad pinapayagan ng nanay mo na magtatakbo sa kalsada ‘di ba? katulad ng lagi n’yang sinasabi, magpahinga ka pa.. mas masama ang mabinat.

PS.
tungkol dun sa kagat ng taong lobo? problema mo na ‘yun, kung saan saan ka kase nagsususuot.

Mugto na naman ang mga mata ko. Bumabalik ang nakaraan. Lahat. Hindi ko alam kung epekto ba ‘to ng pinagdaanan ko nitong nakaraan buwan. Physically and emotionally, I was down. Asking God why people had to treat me that way despite of being nice to them. Parang durug na durog ako nun, apektado na ako ng sobra at ang oras ko pati linngo, wala akong pahinga. Ang istorya ng buhay ko, triple siguro ng mga ipinapalabas sa Maalala Mo Kaya. Totoo. Pero carry lang. Hindi halata sa akin.

—- sabi dun sa nabasa ko “expecting life to treat you Well because you are a good person is like expecting an angry bull not to charge because you are a Vegetarian” hindi talaga patas ang mundo, tanggapin na natin ‘yun. ilang beses lang sasama ang loob natin kung lagi tayong aasa na porke’t pinasaya natin ang isang tao o ginawan natin sila ng maganda e ganun din ang igaganti nila sa atin. kung gusto mong maging mabait, natural maganda ‘yun pero hindi ibig sabihin nun na ligtas ka ng masaktan ng iba. kahit tumatawid ka sa tamang tawiran kailangan mo pa rin mag ingat dahil hindi lahat ng driver e katulad mo na sumusunod sa batas.

Pagkatapos kong mabroken heart, ito na ang sumunod na pinakamatinding pinagdaanan ko. Sa dami ng pinagdaanan ko, ex ko ang nasa tabi ko. Kinaya ko ang lahat dahil nasa tabi ko s’ya. Ngayong sobra ang pinagdaanan ko, naramdaman kong mag-isa na naman ako, naalala ko siya. Namimiss ko sobra. I know GOD is comforting me, I know that I’ll get by ‘cause here with me. Pero bakit ang hirap lumimot, ginoo? Paano ba ang lumimot?

—- kailangan mo lang tanggapin na wala na talaga, tapos na. lahat ng hirap at bigat kailangan mo ng labanan at tapusin ng mag isa, masakit pero ganun talaga. hindi p’wedeng lagi kang back to zero tuwing sinusubok ka. ayokong palamutian ang sasabihin ko para gumandang pakinggan o basahin, hindi madali ang mawalan ng minamahal at katuwang sa lahat ng bagay para kang napilayan o namatayan ng kalahati ng katawan.. pero wala tayong magagawa kundi bumangon at hanapan ng silbi ang kung anong natitira pa sa atin.
pag nasa gitna ka ng dagat at walang malapit na posibleng tumulong sa’yo sarili mo na lang ang aasahan mo, nasa iyo ang desisyon at dalawa lang ang pagpipilian mo, hahayaan mo na lang ba na lumubog ka at tanggapin na lang ang kapalaran mo o pipilitin mong lumangoy at susubukan mong makaahon sa sitwasyon na ‘yun kahit walang kasiguraduhan? ikaw ang hari ng sarili mo.

Salamat ha? Hindi ako pupwedeng magtanong sa lahat ng tao sa paligid ko, Baka sakali, makakuha ako sa’yo ng sagot na iba sa kanila. ^^

– walang problema.

sa facebook

Jon Cabron — Wed, 25 Apr 2012 10:16:59 +0000

alam mo kung ano ang lalong nagpaliit ng paikli na nga ng paikli na pananampalataya ko sa mga tao sa facebook? ganito ang senaryo, mag post ka ng picture mo na may kasama kang mga babae na p’wedeng mga pinsan o mga katrabaho mo tapos bumilang ka ng sampung minuto at matagal na ang twenty minutes ano ang mababasa mong mga komento mula sa kalalakihan sa facebook para sa pictures na ‘yun?

1. sino ‘yung nakapula?
2. ang ganda naman nung nasa kanan mo, may asawa na s’ya?
3. ang swerte mo naman, dala dalawa ‘yan ah!
4. sama ako ng sampu!
5. ipakilala mo naman ako d’yan!

o kung medyo pailalim ang atake

1. hi jon, antaba mo ngayon ah! ..sino ‘yung nakapula?
2. saan ka na nagtatrabaho ngayon? ..ang ganda naman nung nasa kanan mo, may asawa na s’ya?
3. hanep talaga ‘tong si jon ..ang swerte mo naman, dala dalawa ‘yan ah!
4. nakapunta na rin ako d’yan, sama ako pagbalik n’yo. ..sama ako ng sampu!
5. kelan ‘to? .. ipakilala mo naman ako d’yan!

seryoso?

hindi ako magtataka kung may ilang daan na rin ang nagagastos mo sa kakabigay ng load sa kung sinong pekeng ellen adarna sa internet dahil tanga ka at hindi ako mabibigla kung masasalat ko na puro kalyo na ang dulo ng mga daliri mo kakapasa mo ng mga post sa facebook tungkol sa pagtulong sa mga may sakit sa pamamagitan ng reblog, at lalong hindi ako magugulat na kumpiyansa kang mapupunta ka sa langit daw ilang buhay na rin ang inaasahan mong nasagip mo sa pamamagitan nun.
pakiramdam ko ang tingin ng mga kalalakihang ‘to sa naga upload ng ganung pictures dun e walang pinagkaiba dun sa sikat na tiga gawa ng project gamit ang makinilya sa may bilyaran malapit sa lyceum na may sikretong folder na sikreto mo din p’wedeng irequest na makita, iyon ‘yung album ng mga estudyante daw na p’wede mong bayaran para makasama. kung naghahanap ka sa internet ng babaeng maisasama mo kung saan hindi ka sa facebook dapat tumatambay, dun ka sa camfrog o mas maganda gumastos ka sa mga dating sites o mail order bride.
o ang mas maganda patayin mo ‘yang computer mo, piliin mo ang pinakamaayos mong damit at lumabas ka mula sa madilim at amoy higaang kwarto mo. magsimula kang makihalubilo sa ibang mga tao, mga tunay na tao at hindi ‘yung mga may number at underscore ang mga pangalan.

ps.
kung susumbatan mo ako na akala mo naman kung sino ako na may social life., iho, hindi ko naging problema kahit minsan ang paghanap ng babaeng makakasama.
at kung titignan mo sa facebook wall ko ang mga pictures ko na itinag lang sa akin mababasa mo na andaming mga kababaihan dun ang nagku komento ng “sino ‘yung maputing mataba? sama ako ng sampu”. YES!

tocino sa tupperware

Jon Cabron — Mon, 23 Apr 2012 10:07:28 +0000

alam mo ba kung ano ang pagkakaiba ng pagpaparaos gamit ang tocino na nakalagay sa tupperware at ang pakikipag anuhan sa bakla?

hindi ko alam dahil hindi ko pa nararanasan na makipag anuhan sa bakla.

tanong sagot 25

Jon Cabron — Wed, 11 Apr 2012 12:36:22 +0000

mga sinagot na tanong mula sa
formspring.me/joncabron

T. miss na kita, ako miss mo ba? haha
S. oh naman!

T. totoo ba ang end of the world sa dec. 21 2012? >:)
S. bakit mo pinoproblema kung totoo ba ‘yun? sa tingin mo sa tanga mong ‘yan aabot ka pa ng ganun katagal?

T. ano masasabi mosa mga gumagaya sa iyo?
S. sabi ko nga, walang problema sa gumagaya ‘wag lang mangongopya. walang problema sa akin.

T. masarap kaba sa kama?
S. medyo mahirap sagutin ‘yang tanong na ‘yan dahil pag sinabi kong oo lalabas na nagyayabang ako at pag sinabi kong hindi p’wede mong tanggapin ‘yun na nagpapaka humble lang ako, bakit hindi na lang natin baguhin ang tanong? ano ang eksaktong size pag gusto mong gumawa ng wallpaper para sa iphone, ok ba ‘yan? 320 x 240, walang anuman.

T. bakit magaganda lang kinakausap mosa twitter isang taon nakong follower kahit minsan di ka namansin?
S.

T. nag kita kmi ng ex q na mahal q preo may kinakasama na sya ..may anak na sila ..pero hendi sila kasal..mahal q parin sya at mahal nya parin daw ako.nag kahiwalay lng po kami dahil bata pa q noon kaya nilayo ako ng mgamagulang ko
S. kung mahal ka pa n’ya bakit s’ya may ibang kasama ngayon at bakit sila nagkaanak? ibig sabihin lang nun mahal ka lang n’ya pag andyan ka.

T.PANGET BA SI ERICKA GERLLIE LORILLA?
S.

T. hoy cabron kmusta?
S. hoy! ok lang, sinuka?

T. jon, pano ka kakalas sa kutsilyong tanging kinakapitan mo para di mahulog sa bangin?
S. mahirap para sa akin na sagutin ang tanong mo dahil hindi mo nabanggit kung bakit ka nasa sitwasyon na ‘yan at kung ano ang naghihintay sa’yo sa ilalim ng bangin.

salamat sa mga nagtanong.
Jon Cabron
formspring.me/joncabron