teh mighty jon cabron show

..napunta ang kaluluwa ko sa impyerno dahil sa mga kawalangyaan ko sa internet,
nakasalubong kita dun
tinawag mo akong “idol”
at tinanong mo kung bakit tayo nandun.

kulang na lang ng isang araw para makumpleto ko ang isang buong linggo na halos walang tulog. imbis na isang mahabang paghimlay ang nasa pagitan ng madaling araw at umaga ko anim na araw na akong nagtitiis sa lima hanggang pitong maiikling pag idlip lang, ansakit sa ulo at nakakabaliw. walang epekto ang cough syrup na dalawa’t kalahating kutsara kong ininom nung isang gabi, inabot pa rin ako ng liwanag sa panliligaw sa mailap na antok.
makalipas nga ang anim na araw kanina lang ako nakatulog ng maayos at dire diretso, salamat sa dalawang tabletas ng pangontra sa sakit ng ulo na may kahalong mabisang pampaantok. (more…)

ako ang balon na nagbigay  ng tubig  at hindi ang pagkasaid ko ang katapusan ng kapakinabangan ko, naging tambakan ako ng basura at nung napuno tsaka tinabunan ng lupa at kinalimutan.
nagmistula akong dyamante sa suot na singsing ng isang babaeng may ketong, makinang na gintong ngipin sa nabubulok na gilagid. kung ang mundo ay isang tipak na tae, ako ang isang butil ng mais. (more…)

blah blah blah.. alam n’yo na kung ano ito, ang upuan ni cabron ika-limang labas:

JonCab: eto ang batas, pag hindi mo kayang sagutin ang tanong halimbawa tingin mo masyadong personal o masyadong delikado magba BUZZ! ka lang. hindi ko na itatanong kung bakit at walang pilitan. pero pag ginawa mo ‘yun tapos na ang tanungan. pareho lang din pag naramdaman ko na nagsisinungaling ka lang, malinaw?
Carmen: sige, malinaw  (more…)

ako ang kakaibang kahulugan ng tinatawag nilang ghost employee. kung ang pangkaraniwang kahulugan nun ay ‘yung mga pangalang nakalista bilang empleyado na sumusuweldo na parang normal kahit na hindi naman pisikal na pumapasok sa trabaho medyo mas malapit sa literal na kahulugan ng salita ang sitwasyon ko, ako ‘yung pumapasok ng normal pero parang multo na wala namang nakakakita. ang tawag sa akin dito “kuya” o kaya “mr. IT” walang nakakaalam ng pangalan ko maliban sa sekretarya na nag interview sa akin dati, ang tawag sa akin ng boss ko “rodel” at sabi ng sekretarya n’ya ayun daw kase ‘yung pangalan ng pilipino din na IT dati dito.
mahigpit ang utos sa aming mga empleyado na kailangan sa likod ng hotel kami dadaan pag papasok at dun din lalabas pag uuwi dahil bawal kami sa harapan sa daanan ng mga guests. ako lang ang empleyado na nakakalabas masok sa harapang daan, isang adbentahe ‘yun na hindi ako namumukhaan ng mga tao sa front office kaya akala nila guest din ako. hanggang dumating ang araw na may kinailangan akong iuwing trabaho sa bahay at kailangan kong ipasa ‘yun kinabukasan ng naka folder, gaya ng pangakaraniwan dire diretso ako sa harap pero bago pa ako sunduin ng elevator mula sa taas may babaeng sumita sa akin, kung aplikante daw ako maghintay muna ako at umupo dun sa gilid ng reception at ipapatawag na lang kami isa isa para sa interview, dun ko lang napansin ang iba’t ibang lahi na nakaupo sa bahaging iyon na ang ilan masama pa ang tingin sa akin sa paghihinalang balak kong unahan sila. .. ayun ang ikapitong buwan ko ng empleyado sa kumpanyang ito at ang huling beses na sinuway ko ang patakaran nila na huwag dumaan sa harap. (more…)

alam mo kung anong pagkakapareho ng zoo at ng opisina?
kailangan mong maging maingat sa pag aabot ng kahit na anong bagay sa mga hayop dahil minsan na malibang ka at mapasobra ng haba ang kamay mo,
.. sasagpangin ka nila.

pasensya na kung muntik ng abutin ng isang buwan bago ako nakabalik para magsulat ulit, naging sobrang abala ako nitong unang pasok ng buwan ng nobyembre at halos hindi ko nga namalayan na kaunting gising na lang at magpapalit na naman pala ng buwan. ang balak ko talaga susurpresahin ko kayo na matapos akong mawala ng ilang panahon bigla akong susulpot para magpost ng picture ko habang nakauniporme ng pambasketbol kasama ang mga kateam ko pero eto kase ang naging kuwento.
sa pangalawang beses na nakasabay ko si bruce na dating housemate sa bahay ni kuya sa PBB dun sa pinagpapagupitan ko nagkaron kami ng pagkakataon na makapag usap habang hinihintay namin pareho na mabakante ‘yung bakla na tapusin ‘yung gupit ng nauna sa amin. nagyoyosi kami nun sa labas at nagkaron kami ng kaunting tipikal na palitan ng tanungan at sagutan matapos n’yang sagutin ng ngiti ang bating pagtango ko sa kanya.

saan ka dito? matagal ka na dito? saan ka nagwu work? saan ka sa pilipinas? napanood kita ah! ah sige ‘wag na natin pagusapan ‘yun. 
kumbaga sa tren na maayos na bumibiyahe ganun ko maikukumpara ang takbo ng usapan namin na sa kasamaang palad lumihis ang gulong sa riles. (more…)

isa sa mga simple kong pangarap nung bata pa ako ang makaakyat sa bubong ng bahay namin. wala naman akong ibang dahilan talaga, siguro nung mga panahon na ‘yun gusto ko lang makita ang mundong ginagalawan ko mula sa ibang  anggulo at gusto kong madiskubre kung ano ang mga makikita ko sa taas ng bubong na hindi ko nakikita pag normal akong tumitingin mula sa lupa.
hindi lang siguro sampung beses akong tinutulan ng nanay ko sa limang beses na sinasabi ko sa kanya ang pangarap ko na ‘yun at hindi lang siguro limang beses akong napalo sa tatlong beses na nahuli n’ya akong palpak na sumusubok abutin ang pangarap na ‘yun.
hindi ko makakalimutan ‘yung isang araw na umuwi ako galing eskuwelahan at nalaman ko na wala ang nanay ko sa bahay kaya dali dali akong nagpalit ng damit pang bahay at pinlano ko ang pag akyat sa bubong na ‘yun. wala akong gamit na hagdan pero sa tagal kong pinag isipan ang pag akyat na gagawin ko at sa tagal kong pinag aralan ang diskarteng gagamitin ko saulado ko na kung saang parte ng bakod naming gawa sa lumang yero iaapak ang paa ko para maiangat ang sarili ko paitaas sa mas matibay na maapakan palapit sa bubong namin. tatlong malaking pagkakamali ang hindi ko napag handaan. una, nagkamali ako ng pag husga sa tibay ng inaapakan ko na nabali at kasabay kong nahulog mula sa itaas na ikinasugat ng paa kong sumakto sa isang nakausling lumang yero sa ibaba, mabilis na kumalat ang dugo sa kinabagsakan ko at namutla ako nung nakita ko ‘yung sugat na nakabuka sa paa ko, hindi ako makaalis sa kinabagsakan ko dahil sa masamang pwersa ng pagkakahulog ko. ‘yung dalawang pagkakamali ko, nagkamali ako ng akala na sa malayo nag punta ang nanay ko at pangatlo nagkamali ako ng tantya sa oras ng uwi n’ya. (more…)

matagal tagal na din akong naghahanap ng artist dito sa dubai, bawal kase dito kaya hindi ganun kadaling makakita at hindi katulad sa atin at sa iba na nagkalat lang. matagal na akong lurker sa facebook account ng artist na ‘to pero ang intindi ko nung una nasa malayo s’ya sa akin kaya urong sulong ako na kausapin s’ya. at isa pa, hindi pa ako desidido sa design na gusto ko nung mga panahon na ‘yun. mabilis lang ang lahat kung tutuusin, habang pinagsasalitan ko ang yosi at kape sa bibig ko isang umaga ng biyernes nakita ko ‘yang design na ‘yan at hindi ako nahirapang kumbinsihin ang sarili ko na ikakapogi ko ‘yan sa katawan ko. naglakas loob akong magmessage at hindi ko alam kung anong swerte ang nailagay ko sa kapeng tinimpla ko kanina dahil mali pala ako ng impormasyon dahil ang totoo halos kapitbahay ko lang s’ya, literal na nasa kabilang kalsada lang. (more…)

nagulat ako sa mensahe sa facebook ng isang dating kaklase nung elementary na mahigit kumulang sampung taon ko ng hindi nakakausap sa totoong buhay man o sa internet, may kaibigan daw s’yang nagpapahanap ng boyprend at ako daw ang naisip n’ya at hindi ko na tinangka na itanong ang dahilan n’ya dahil mas gusto kong iduyan ang sarili kong ego sa paniniwalang ako ang pinaka gwapo n’yang kaibigan kesa sa posibleng katotohanan na ako kase ang natyempuhan n’yang naka online sa mga oras na ‘yun. ginampanan ko ang pangkaraniwan at lohikal na dapat gawin ng isang lalaking nasa ganung sitwasyon, tinanong ko kung ilang taon na ‘yung babaeng ‘yun (medyo nakakapag alangan) kelan huling nagka boypren? (ahh pwede na.) anong height? (sakto lang) baka naman iglesia ni cristo ‘yan ha! at s’yempre patingin nga ng profile sa facebook.  (more…)